સ્વિમ ફ્રેમવર્ક

મોટી વાત કહેવી સહેલી નથી. કંપનીમાં કોઈ મોટો બદલાવ હોય, પ્રોજેક્ટમાં દિશા બદલવાની હોય કે કુટુંબ સામે કડવો નિર્ણય જાહેર કરવાનો હોય—મોટા ભાગના લોકો ગૂંચવાઈ જાય છે. કાં તો બહુ બધું બોલી નાખે છે, કાં તો મૂળ વાત છુપાવી જાય છે. પરિણામે સાંભળનારના મનમાં શંકાઓ પેદા થાય છે. આ અરાજકતા રોકવા માટે બિઝનેસ કમ્યુનિકેશનમાં કેરિન મરૂનીએ સ્વિમ ફ્રેમવર્ક આપ્યું. તે ચાર અંગ્રેજી અક્ષરોનો મેળ છે: સ્ટ્રેટેજી (રણનીતિ), વ્હાય (શા માટે), ઇન-એક્શન (અમલ) અને મિસ્ટેક્સ (ભૂલો).

આ કોઈ ભાષણબાજીની રીત નથી. આ વિચારને સ્પષ્ટ કરવાની ચાળણી છે. પ્રથમ, તમારી રણનીતિ સ્પષ્ટ હોવી જોઈએ કે તમે શું કરી રહ્યા છો. બીજું, ‘શા માટે’—આ પગલું અત્યારે જ કેમ જરૂરી બન્યું? ત્રીજું, જમીન પર તે કેવું દેખાશે, લોકો પર તેની સીધી અસર શું થશે? અને ચોથું સૌથી મહત્ત્વનું—તમે ભૂતકાળમાં ક્યાં થાપ ખાઈ ગયા હતા અથવા આ યોજનામાં કયા જોખમો સ્વીકારી રહ્યા છો. મોટા નેતાઓ પોતાની નબળાઈ કે ભૂલ જાહેર કરતાં ડરે છે, પણ એ ભૂલો કબૂલ કરવાથી જ સામેવાળાનો ભરોસો જીતી શકાય છે.

આપણી સોસાયટીઓની મિટિંગો યાદ કરો. અમદાવાદની કોઈ જૂની સોસાયટીમાં રીડેવલપમેન્ટની વાત નીકળે એટલે અડધા સભ્યો ઝઘડવા બેસી જાય. સેક્રેટરી સીધો બિલ્ડરનો બ્રોશર બતાવે એટલે લોકો માને કે કમિશન ખવાઈ ગયું છે. પણ જો સેક્રેટરી આ મોડેલ વાપરે તો ચિત્ર જુદું હોય. તે પહેલાં ચોખ્ખી યોજના મૂકે કે સોસાયટી નવા જમાના મુજબ મોટી બનાવવી છે. પછી કારણ આપે કે પાઈપલાઈન સડી ગઈ છે અને રિપેરિંગનો ખર્ચ હવે પોસાય તેમ નથી.

ત્યારબાદ તે સીધું સમજાવે કે બે વર્ષ ભાડું કોણ આપશે અને સામાન ક્યાં શિફ્ટ થશે. છેલ્લે, તે ભૂલ સ્વીકારે કે પાંચ વર્ષ પહેલાં આપણે ખોટા બિલ્ડર પર ભરોસો મૂકીને સમય બગાડ્યો હતો, પણ આ વખતે કાયદાકીય કાગળો પાકા છે. આટલી ચોખ્ખાઈ સામે કાવતરાંની શંકાઓ આપોઆપ ઓગળી જાય છે. લોકો નિર્ણયનો વિરોધ નથી કરતા, તેઓ અધૂરી માહિતી અને ગોળગોળ વાતોથી ડરે છે.

સ્પષ્ટ સત્ય અપ્રિય હોઈ શકે, પણ શંકાસ્પદ મીઠાશ હંમેશાં ઘાતક સાબિત થાય છે.