૨૫ મિનિટની બેઠક

કોર્પોરેટ જગતની સૌથી મોટી બીમારી છે: એક કલાકની મિટિંગ. કૅલેન્ડર પર ડિફોલ્ટ સ્લોટ ૬૦ મિનિટનો હોય છે, એટલે લોકો આળસથી આખો કલાક બગાડે છે. ઑસ્ટ્રેલિયન લેખિકા ડોના મેકજ્યોર્જે પોતાના પુસ્તક 'ધ ૨૫ મિનિટ મિટિંગ'માં આ મૂર્ખામી સામે સણસણતો ઉપાય આપ્યો. નિયમ સાદો છે: કોઈ પણ મીટિંગ પચીસ મિનિટથી વધુ ન ચાલવી જોઈએ. અડધો સમય, બમણું પરિણામ.

આ વિચાર પોમોદોરો ટેકનિક અને પાર્કિન્સનના નિયમનો સીધો ઉપયોગ છે. કામને જેટલો સમય ફાળવો, તે તેટલું જ લંબાય છે. ૬૦ મિનિટ રાખો તો પ્રથમ પંદર મિનિટ હવામાન, રાજકારણ અને કોફીના ઘૂંટડામાં ઊડી જાય છે. બાકીની ચાલીસ મિનિટમાં અહંકારનો ટકરાવ થાય છે અને છેલ્લી પાંચ મિનિટમાં ઉતાવળે ખોટા નિર્ણયો લેવાય છે. પચીસ મિનિટની મર્યાદા માણસના મગજને ધારદાર બનાવે છે. તેમાં ફાલતુ પ્રસ્તાવના માટે જગ્યા જ નથી રહેતી.

આ મોડેલ માટે ત્રણ શરતો અનિવાર્ય છે. એજન્ડા પહેલાથી નક્કી હોવો જોઈએ, પાંચથી વધુ માણસો ટેબલ પર ન હોવા જોઈએ અને ઉપસ્થિત દરેક વ્યક્તિએ સીધો મુદ્દા પર જ બોલવું પડે. પચીસ મિનિટ પૂરી થાય એટલે ઘડિયાળનો કાંટો અટકે. આ પ્રક્રિયા માત્ર સમય નથી બચાવતી, તમારી ઊર્જા અને માનસિક શાંતિ પણ અકબંધ રાખે છે.

ઘરસંસારમાં પણ આ સિદ્ધાંત અમૃત જેવો છે. સંયુક્ત કુટુંબમાં રાત્રે જમ્યા પછી થતી પારિવારિક પંચાત યાદ કરો. સાસુ અને વહુ વચ્ચે વેકેશનના પ્લાનિંગ કે ખરીદી અંગે ચર્ચા શરૂ થાય છે. કોઈ સમયમર્યાદા ન હોય એટલે વાત ગયા વર્ષના પ્રસંગ, જૂના મહેણાં અને સંબંધીઓની ખામીઓ સુધી પહોંચી જાય છે. અડધા કલાકનું કામ ત્રણ કલાકના ક્લેશમાં પરિણમે છે. જો ઘરના વડીલ પહેલેથી કહી દે કે માત્ર પચીસ મિનિટમાં નક્કી કરવાનું છે કે દિવાળીએ ક્યાં જવું છે, તો જૂની કડવાશ ખોતરવાનો મોકો જ નહીં મળે.

જે વાત પચીસ મિનિટમાં ન પતે, તે એક કલાકમાં પણ ક્યારેય ઉકેલાતી નથી; એ માત્ર તમાશો બને છે.