નેક્સ્ટ-એક્શન ઇન્ટરવ્યુ

મોટા ભાગના લોકો યોજનાઓના કાગળ પર મરી જાય છે. ડાયરીમાં મોટો ધ્યેય લખ્યો હોય: 'બોર્ડની પરીક્ષામાં મેરિટ લાવવું' અથવા 'નવો બિઝનેસ શરૂ કરવો'. પણ આ ધ્યેય હવાઈ કિલ્લો બનીને રહી જાય છે, કારણ કે માણસને ખબર જ નથી હોતી કે આ ઘડીએ ઊભા થઈને હાથમાં શું પકડવું. આ મડાગાંઠ ઉકેલવા માટે વપરાય છે નેક્સ્ટ-એક્શન ઇન્ટરવ્યુ. આ કોઈ નોકરીનો ઇન્ટરવ્યુ નથી. આ એક આકરી, સોય જેવી પૂછપરછ છે, જેમાં વ્યક્તિને મોટા વિચારોમાંથી ખેંચીને એકમાત્ર ભૌતિક, નક્કર પગલા પર લાવીને ઊભો રાખવામાં આવે છે.

આ વિચાર ડેવિડ એલનની 'ગેટિંગ થિંગ્સ ડન' પદ્ધતિ અને આધુનિક પ્રોડક્ટિવિટી કોચિંગમાંથી બહાર આવ્યો છે. સિદ્ધાંત સાદો છે. જ્યાં સુધી તમે કામનું સૌથી નાનું, તરત કરી શકાય તેવું 'આગલું પગલું' નક્કી ન કરો, ત્યાં સુધી મગજ કામ ટાળ્યા જ કરશે. નેક્સ્ટ-એક્શન ઇન્ટરવ્યુમાં મેન્ટર કે સાથીદાર સામે બેસીને દલીલો નથી સાંભળતો; એ ફક્ત એટલું જ પૂછે છે: 'આ કામ પૂરું કરવા માટે આગળની પાંચ મિનિટમાં તું શરીરથી શું હિલચાલ કરીશ?' ફોન ઉપાડીશ? ગૂગલ પર સર્ચ કરીશ? કે ચોપડી ખોલીશ?

આપણે આળસને ચારિત્ર્યની ખામી માનીએ છીએ. વાસ્તવમાં એ અસ્પષ્ટતાની બીમારી છે. જ્યારે મગજને ખબર નથી હોતી કે પેન ક્યાં મૂકવી, ત્યારે એ સોશિયલ મીડિયા સ્ક્રોલ કરવા માંડે છે. પ્રોજેક્ટ ગમે તેટલો ભવ્ય હોય, એનું પહેલું ડગલું હંમેશાં હાસ્યાસ્પદ રીતે નાનું હોવું જોઈએ. જ્યાં સુધી કામ ભૌતિક ક્રિયામાં ન ફેરવાય ત્યાં સુધી એ માત્ર એક અધૂરી ઈચ્છા છે.

અમદાવાદમાં ધોરણ ૧૨ સાયન્સમાં ભણતો પ્રતીક રોજ રાત્રે નક્કી કરે છે કે કાલે 'ફિઝિક્સનું આખું ચેપ્ટર પૂરું કરવું'. સવારે ટેબલ પર બેસે છે અને ગભરાઈને કલાકો વેડફી નાખે છે. એના શિક્ષક નેક્સ્ટ-એક્શન ઇન્ટરવ્યુ લે છે. શિક્ષક પૂછે છે: 'ચેપ્ટર છોડ, આગલું પગલું શું?' પ્રતીક કહે છે, 'વાંચવું.' શિક્ષક કહે છે, 'ના, હજુ ચોક્કસ બોલ.' આખરે નક્કી થાય છે: 'ટેબલ પરથી ગાઈડ ઊંચકીને પેજ નંબર ૪૫ ખોલવું અને ત્રીજો દાખલો રફ નોટબુકમાં ગણવો.' બસ, આટલું નક્કી થતાં જ પ્રતીકનો અવરોધ તૂટી જાય છે. આખો પહાડ ચડવાનો નથી હોતો, માત્ર પહેલો પથ્થર ઓળંગવાનો હોય છે.

મોટા સપનાઓ ક્યારેય સિદ્ધિ નથી આપતા, સાચા સમયે લેવાયેલું એક અતિ સામાન્ય અને નાનું ડગલું જ ચમત્કાર કરે છે.