એની નજરની ધાર હતી, દીદારનો દરબાર હતો

**એની નજરની ધાર હતી, દીદારનો દરબાર હતો,**
**લાખ નેઝા સર પર પડ્યા, પણ ઈશ્કનો ઈકરાર હતો.**

એની આંખોમાં એવી ધારદાર તલવાર છુપાયેલી હતી કે એક નજર જ હજારો ઘા કરી દેતી, પણ આ દીવાના આશિકને કોઈ ફરિયાદ નહોતી — કારણ કે એ ઘા સહેવા એ જ તો એના પ્રેમની સાબિતી હતી.

---

**આંખોમાં એની તેજ હતું, જાણે કોઈ શમશેર હતી,**
**હું બેખબર ઊભો રહ્યો, જ્યાં મોતની લકીર હતી.**

એની આંખોનું તેજ એટલું ભયંકર હતું કે જાણે નંગી તલવાર ચમકતી હોય, અને આ પાગલ પ્રેમી એ જાણતો હોવા છતાં મોતની સરહદ પર બેખબર બનીને ઊભો રહ્યો — કારણ કે એના માટે મોત કરતાં એનાથી દૂર રહેવું વધુ ખતરનાક હતું.

---

**એક નજર જો ફેંકે એ, તો સો જખમ થઈ જાય,**
**તોયે અમે માંગ્યા કર્યા, ફરી એ જ દીદાર થાય.**

એની એક નજર સો ઝખ્મ આપી જતી, પણ આ દિલની બેવકૂફી જુઓ — ઝખ્મોથી તરબતર હોવા છતાં ફરી એ જ નજરની ભીખ માંગતા રહ્યા, જાણે દર્દ જ આ પ્રેમની એકમાત્ર દવા હોય.

---

**ઘાવ ગણ્યા નહીં ક્યારેય, ન શીશાને ફરિયાદ હતી,**
**જે સર ઝૂક્યું એની કદમે, એને કોઈ શું યાદ હતી?**

જે માથું એક વખત એના ચરણોમાં ઝૂકી ગયું, એણે પછી ક્યારેય પોતાના ઘાવ ગણ્યા નહીં — કારણ કે સમર્પણ પછી ફરિયાદ કરવાનો અધિકાર જ ક્યાં રહે છે? જે પોતાનું સર્વસ્વ આપી ચૂક્યો, એને પોતાનું શું યાદ રહે?

---

**લોક કહે કે ભાગી જા, આ રસ્તો ખતરનાક છે,**
**"પરાગ" કહે — જ્યાં એ ઊભી, ત્યાં મોત પણ તરબતર છે.**

દુનિયા ચેતવણી આપે છે કે આ રસ્તો વિનાશનો છે, ભાગી જા — પણ "પરાગ" કહે છે કે જ્યાં એ માશૂકા ઊભી છે, ત્યાં તો મોત પણ એની સુંદરતામાં ડૂબીને મદહોશ થઈ ગયું છે, તો પછી આ ફાની ઈન્સાનની શું વિસાત?