લયબદ્ધ શ્વાસ

**લયબદ્ધ શ્વાસ**

અંદર...
બહાર...
અંદર...
બહાર...

સમુદ્રને કોણે શીખવ્યું હશે
આ મોજાંનું ગણિત?
ભરતી અને ઓટ વચ્ચેનો
આ અદૃશ્ય કરાર?

છાતીના પિંજરામાં
એક પંખી બેઠું છે —
પાંખો ફફડાવે,
થોડું ઊંચે ઊડે,
પછી પાછું ઉતરે
પોતાના માળામાં.

હું ગણું છું —
એક... બે... ત્રણ... ચાર...
શ્વાસ અંદર લઉં,
અને ક્ષણભર
સમય થંભી જાય છે
ફેફસાંની કોઈ
અજાણી ખીણમાં.

પાંચ... છ... સાત... આઠ...
શ્વાસ બહાર જાય,
ને સાથે જાય
આજનો થાક,
કાલની ચિંતા,
ગઈકાલની ભૂલ.

શ્વાસ લેવો એટલે
જીવતા હોવાની
સૌથી જૂની કબૂલાત.
શ્વાસ છોડવો એટલે
દુનિયાને પાછી આપવી
એક ક્ષણ —
જે આપણી હતી જ નહીં.

આ લય —
ન તો મારો,
ન તો તારો;
ઝાડનાં પાંદડાંનો,
દરિયાની લહેરોનો,
તારાઓના ટમટમાટનો
આ જ લય છે.

અંદર...
બહાર...
અંદર...
બહાર...

જ્યાં સુધી આ લય છે,
ત્યાં સુધી હું છું.
જ્યાં સુધી હું છું,
ત્યાં સુધી આ કવિતા છે.