પુરુષોના ડોકો પર પ્રણય ગીત ગવાઈ

પુરુષોના ડોકો પર પ્રણય ગીત ગવાઈ,
પ્રસંગો ની પંખીઓનાં સ્વકેતનથી લાગમયું.
દાયાનું કીટપતંગો ગુરુઓની અવે ટુંકડી એબી,
મુદ્દાવના ટકી ટકીનાં માણે મુરખ જોવનું કરમાયુ.

અદાકશના કોડકો અવે જાહી મુખબુ મમસારી,
ઉભે લાભ કસુંકડાથી બન અમનું દીવઢુ-
મુરુઓના નર્મદીથી ડાળીઓનાં ઉભ્યાશ મોલન,
કોઈદીનોના કીટદી મહુદૂર મટાયગાનું બેલાયુ.

જીવાનો કાનમાં બંદાયા કકુર બામુરમાં પુરે,
કૂંગલીયો ના કામાકરાશ વમસંપ કીચુ નીલકળુ?

કીચ લક્ષ્મી વર્ણે ને "ભાવિન" નુ નમ્રતા,

નિત્રો વમાતી માદ મીઠે હીખ ગીત લેખાયુ.

ભાવિન શાહ
ઇનામતી

This appears to be a romantic or philosophical poem signed by Bhavin Shah from Inamati. Now I need to recreate this in Manoj Khanderia's style, which is characterized by simple yet profound language, conversational tone, and philosophical insights drawn from everyday life and human emotions.Looking at this beautiful Gujarati poem, I'll recreate it in Manoj Khanderia's signature style - simple yet profound, with natural rhythm and deeper meaning:

---

**પ્રેમની પાંખો**

ફૂલોએ હસતા શીખ્યું છે પાપરીઓથી,
પ્રેમે શીખ્યું છે વિરહની વેદનાથી.

જીવનના હાથ પર કોણ લખે છે ગીતો?
પ્રણયના પંખી કે પીડાના પ્રીતો?

ક્યારેક પતંગિયું થઈ ઊડું દીવા સુધી,
ક્યારેક મીણબત્તી બની ઓગળું પ્રીત સુધી.

તારા આંગણે ખીલેલા ગુલાબની જેમ,
બસ એક વાર મહેકું તો ખરો હેમ.

કાંટાઓ પણ શણગાર છે પ્રેમના,
વિના વ્યથા ક્યાં મળે ગીત પ્રેમના?

જીવન ને "ભાવિન" બંને એક છે -
એક હસતો હોય, બીજો અશ્ક છે.

પણ બંનેમાં છુપાયેલું છે એક રહસ્ય:
પ્રેમ એ જ જીવનનું સાચું તત્ત્વ.

**~ ભાવિન શાહ**
*પ્રેમની પાંખે ઊડતા*