તિમિર પથરાય છે તો રોશનીનું મૌન બોલે છે

તિમિર પથરાય છે તો રોશનીનું મૌન બોલે છે,
મરણ આવે છે ત્યારે જિંદગીનું મૌન બોલે છે.

મિલનની એ ક્ષણોને વર્ણવી શકતો નથી જ્યારે,
શરમભારે ઢળેલી આંખડીનું મૌન બોલે છે.

વસંતો કાન દઇને સાંભળે છે ધ્યાનથી એને,
સવારે બાગમાં જ્યારે કળીનું મૌન બોલે છે.

ગરજતાં વાદળોના ગર્વને ઓગાળી નાખે છે,
ગગનમાં જે ઘડીએ વીજળીનું મૌન બોલે છે.

ખરેખર તે ઘડી બુદ્ધિ કશું બોલી નથી શકતી,
કે જ્યારે પ્રેમની દીવાનગીનું મૌન બોલે છે.

સમય પણ સાંભળે છે બે ઘડી રોકાઇને 'આદિલ',
જગતના મંચ પર જ્યારે કવિનું મૌન બોલે છે.

---

દુઆઓ હોઠ પર આવે નહીં પણ આંસુમાં વહેતી,
સજદામાં જ્યારે બંદાની ખુદાઈનું મૌન બોલે છે.

નથી સમજાય છે શબ્દોથી એ અનુભૂતિ ઊંડી,
ધ્યાનમાં ડૂબેલા સાધકની સમાધિનું મૌન બોલે છે.

કબર પર એક ફૂલ મૂકીને ચાલ્યો ગયો કોઈ,
વિદાયેલાને યાદ કરતી વફાઈનું મૌન બોલે છે.

નદી જ્યારે મળે છે સાગરમાં ખોવાઈ જાવાને,
તટો પર છોડેલી રેતીની તન્હાઈનું મૌન બોલે છે.

ચમનમાં પાનખર આવે તો પંખી ચૂપ થઈ જાય,
ખરેલાં પાંદડાંની ઝાડ સાથે વિદાઈનું મૌન બોલે છે.

ઘરેથી દીકરી વિદાય થાતી લગ્ન પ્રસંગે,
પિતાના હૈયામાં દાટેલી રૂસ્વાઈનું મૌન બોલે છે.

જવાબો શોધવા નીકળ્યો'તો હું સવાલોમાં,
હવે તો જિંદગીની દરેક ગૂંચવણનું મૌન બોલે છે.

કલમ થંભી ગઈ છે 'પરાગ' શબ્દો ખૂટી ગયા છે,
હૃદયમાં ધબકતી અકથ્ય કવિતાનું મૌન બોલે છે.

— **પરાગ રતનપરા**