વીતેલું બચપણ

# **વીતેલું બચપણ**
### *—પરાગ રતનપરા*

અરે એ એંસીના દાયકાનું બચપણ ક્યાં ગયું,
ધૂળમાં રમતું, હસતું એ અપનાપણ ક્યાં ગયું?
ન મોબાઇલ, ન ટીવીનો કોઈ શોરબકોર,
ફળિયામાં ગુંજતો'તો બાળકોનો કલશોર.

લખોટી, ભમરડો ને ગીલ્લી-દંડાની રમત,
સાંજ પડે ત્યાં સુધી ન થાતી'તી થકાવટ.
મમ્મીનો સાદ પડે "ઘરે આવ બેટા જલ્દી,"
તોય રમવાની જીદમાં વીતી જાતી'તી સાંજ સલ્દી.

રવિવારે 'રંગોલી' ને 'મહાભારત'નો એ દોર,
શ્યામ-શ્વેત પડદા પર રંગીન સપનાંનો શોર.
દૂરદર્શનની એ ઝાંખી ઝાંખી છબી,
આજેય આંખોમાં વસી છે, ભૂલી ન શકે કોઈ કબી.

શાળાએ જાતા પગપાળા, દફતર પીઠ પર ભારે,
રસ્તામાં મળતા ભાઈબંધો, હસતા કિનારે-કિનારે.
પાટી-પેન ને દૂધી-રંગી એ સ્લેટનું ગાણું,
આજના બાળકો શું જાણે એ વીતેલું જમાનું?

ઉનાળાની રજામાં નાનીઘરે જાવાનું,
કેરીના બગીચામાં આખો દિવસ ખોવાવાનું.
છાશ, ગોળ ને રોટલો—એ સ્વાદ હજી જીભે,
એ પ્રેમ, એ હૂંફ આજે ક્યાં મળે કોઈ ખીંટે?

પાંચ પૈસાની પીપરમીંટ ને દસ પૈસાની ગોળી,
એટલામાં તો ભરાઈ જાતી'તી ખુશીઓની ઝોળી.
ન હતી તમન્ના મોંઘી રમકડાંની કદી,
માટીના ઘોડા ને કાગળની હોડી—એ જ હતી સંપત્તિ બધી.

વરસાદમાં ભીંજાવું, કાગળની નાવ તરાવવી,
મમ્મીની ડાંટ ખાવી, ને પાછી મસ્તી કરાવવી.
દાદીની વાર્તાઓમાં રાજા-રાણીનો દરબાર,
ચાંદામામાની ગોદમાં ઊંઘી જાતો એ સંસાર.

'પરાગ' કહે આજે જ્યારે પાછું વળી જોઉં,
એ દિવસો યાદ કરી મનમાં ને મનમાં રોઉં.
બચપણ તો વીત્યું, પણ એની યાદ અમર છે,
એંસીના એ દાયકામાં મારો આત્મા આજેય ઘર છે.

---

એક નાની સ્પષ્ટતા: તમે "૧૯૮૦ થી ૧૯૮૦ ની વચ્ચે" લખ્યું હતું — મેં ધાર્યું કે તમારો અર્થ ૧૯૮૦ના દાયકાનો હશે. જો તમે કોઈ અલગ સમયગાળો (જેમ કે ૧૯૮૦-૧૯૯૦) ઇચ્છતા હો, તો જણાવજો, હું ફરીથી લખી આપીશ.