આદુ — એક કાવ્ય

રસોડાનો રાજા છે આદુ,
તીખો ને તેજ એનો સ્વાદુ,
ચામાં પડે તો જાન આવે,
શરદી ભગાવે, ગરમી લાવે।

માટીમાંથી નીકળે મૂળિયું,
દેખાવે સાવ સામાન્ય, ગુલિયું,
પણ અંદર છે તાકાત ભારી,
દાદીમાનો ઉપાય પ્યારી।

સવારનો ચા હોય કે સાંજનો,
આદુ વગર તો મજો નાંજનો,
થોડુંક છીણો, થોડુંક કૂટો,
ખાંસી-શરદીને કહો "છૂટો!"

અથાણાંમાં એની શાન છે,
આયુર્વેદમાં એનું માન છે,
પેટની પીડા, ગળાનો દુખાવો,
આદુ કહે - "મને બોલાવો!"

વરસાદી સાંજે ગરમ ચામાં,
આદુની સોડમ આખા ગામમાં,
નાનકડું મૂળ, મોટી તાકાત,
આદુ છે જીવનની બરકાત!

---

*રસોડાની આ સોનેરી ગાંઠ,*
*દરેક ઘરની છે અણમોલ સાથ!* 🫚