ન કહો કે "સૌ સચેત છે," એ વાણી અધૂરી છે
ન કહો કે "સૌ સચેત છે," એ વાણી અધૂરી છે,
કહો કે "ચેતના છે," જેમાં સૃષ્ટિ પૂરી છે।
આ દેખાવું-અદૃશ્ય થવું, બસ લીલા એની,
જેમ ધુમ્મસમાં સૂર્ય, પ્રકટ ને ગુપ્ત એની।
મન તો લહેર છે, સાગર પર ઊઠતી ને પડતી,
આવે ને જાય ક્ષણમાં, ભ્રમણામાં રહી અટકતી।
પણ જળ તો એ જ રહે છે—લહેર ભલે ફીણ થાય,
મહાસાગર અનંત શાશ્વત, કદી ન મટી જાય।
તું લહેર નથી, તું સાગર છે—આ ગુહ્ય સમજ,
અસ્તિત્વનું કોખ તું છે, ન કોઈ હદ કે હજ।
રૂપક છે આ બધાં, શબ્દોની સીમા છે,
વર્ણનથી પર છે સત્ય, મૌનની મહિમા છે।
જાણવું હોય જો તેને, તો બનવું પડશે તે,
ન પુસ્તકે, ન વાણીએ—સ્વયં ઓગળવું જ છે।
ત્યજી દે "હું" ની લહેર, ડૂબ સાગરમાં ગહન,
ત્યાં મળશે તને તું—અનામી, નિર્મળ, પાવન।
—**પરાગ**