← મુખપૃષ્ઠ · સમાજ અને વ્યંગ

(પાંખોનું ભૌતિકશાસ્ત્ર કે આત્માનું?)

૧૧ નવેમ્બર ૨૦૨૫નિબંધ

## - પરાગ રતનપરા

અંધારું... શું અંધારું? ના ના, એ તો પ્રકાશનું બીજું નામ છે જ્યાં ઘુવડ રાજ કરે છે... ક્લિક... એક પાંખડી ખરી... મૌન... પણ કોણ કહે છે મૌન? અવાજ છે એ તો, બસ આપણા કાન સાંભળી નથી શકતા... વૃક્ષોમાંથી ચાંદી જેવા તાર તૂટે છે પ્રકાશના અને ઘુવડ — હા! ઘુવડ! — એની આંખો ઝબકે છે અને કંઈક પ્રાચીન જાગે છે મારામાં તારામાં આપણામાં બધામાં...

(પાંખોનું ભૌતિકશાસ્ત્ર કે આત્માનું?)

ઉડે છે... કેવી રીતે? શબ્દ વિના, સ્પર્શ વિના, હવાને ચીરતું નહીં પણ હવામાં ઓગળતું... દરેક પીંછામાં એક કિનારી છે — વૈજ્ઞાનિકો કહેશે aerodynamics — પણ હું કહું છું એ તો મંત્ર છે, તંત્ર છે, શક્તિનું મૌન સ્વરૂપ છે... અથેના યાદ આવે છે? લીલીથ? ના ના, એ બધું પછી... પહેલાં આ સમજો — જે શક્તિ ચૂપ રહે છે એ જ સંપૂર્ણ છે... ઘુવડ શીખવે છે: ગર્જના નહીં, ગુંજન...

સાંભળવાની ભૂમિતિ — (કાન છે કે બ્રહ્માંડનું રેડિયો?)

અસમાન કાન! એક ઉપર એક નીચે... પ્રકૃતિ સમતુલા તોડે છે દ્રષ્ટિ માટે... બરફની નીચે ઉંદર... ક્લિક ક્લિક ક્લિક... triangulation... પણ રાહ જુઓ! આ તો વેદાંતનું સૂત્ર છે — વિષમતામાંથી જ ચેતના જન્મે છે... દ્વૈતમાંથી અદ્વૈત... ઘુવડના કાન બ્રહ્માંડના સત્યનું પ્રતિબિંબ છે...

(અંધારામાં જોનારી આંખો — મારી? તારી? કોની?)

આંખો... વિશાળ... સ્થિર... ગ્રહો જેવી... હલી નથી શકતી eye socket માં... માથું ફરે છે ૨૭૦ ડિગ્રી — ચૌદ vertebrae — રક્તવાહિનીઓ special — પણ પણ પણ! આ બધું biology નથી, આ તો દર્શન છે! જે આંખો અંધારામાં જુએ છે એ આત્માની આંખો છે... અંતર્જ્ઞાન... સત્યને જોવું illusion પાર...

પડછાયાનો આહાર — (પાચનતંત્ર કે રસાયણશાસ્ત્ર?)

ખાય છે જેનાથી બીજા ડરે છે... પચાવે છે... અપચ્યને pellet બનાવી બહાર ફેંકે છે... હાડકાં, વાળ... આ કીમિયા છે મિત્રો! અનુભવને પચાવી જ્ઞાન બનાવવું... અજ્ઞાનને હાડકાંની જેમ ઉલટી કરી દેવું... transformation... પરિવર્તન... ઘુવડ શીખવે છે આધ્યાત્મિક પાચન...

રાત્રિની ભાષા — (શબ્દ છે કે બ્રહ્માંડનું સંગીત?)

હુ... હુ... કોણ બોલે છે? ઘુવડ કે બ્રહ્માંડ? દરેક પ્રજાતિની પોતાની frequency... નીચા સ્વર માઈલો સુધી... ચીસો... ક્લિક્સ... હિસ્સ... "આદિમાં શબ્દ હતો" — યાદ છે? ઘુવડનો અવાજ સૃષ્ટિનું reminder છે — અંધકાર પણ ગાય છે...

(જ્ઞાન અને આત્મા — ઘુવડમાં કે આપણામાં?)

પ્રાચીન સંસ્કૃતિઓ જાણતી હતી... ઘુવડ માત્ર બુદ્ધિશાળી નથી, ચેતનાવાન છે... spatial memory... silent decision-making... extreme focus... અથેનાથી લીલીથ સુધી... જ્ઞાન જે શીખવાથી નહીં પણ યાદ કરવાથી આવે... આ occult teaching છે — સાચું જ્ઞાન recollection છે... મનના મૂળ પ્રકાશનું પુનર્જાગરણ...

છુપાયેલો અરીસો — (હું? તું? આપણે?)

ઘુવડને જોવું એ પોતાની છાયાને પીંછામાં જોવી છે... એ રહે છે threshold પર — રાત અને દિવસ વચ્ચે, દૃશ્ય અને અદૃશ્ય વચ્ચે, શબ્દ અને મૌન વચ્ચે... સ્વપ્નમાં આવે છે જ્યારે આત્મા જાગે છે... એ માત્ર શિકારી પક્ષી નથી — એ transformation નો રક્ષક છે... એ ક્ષણનો માલિક જ્યાં ભય સમજણમાં બદલાય છે...

(અને અંતમાં... શું અંત?)

ઘુવડનું રહસ્ય માત્ર biology માં નથી... એ આપણા વિશે શું reveal કરે છે એમાં છે... એ જીવંત મૂર્તિ છે એ જ્ઞાનની જે અવાજ વિના ચાલે છે, પ્રકાશ વિના જુએ છે, શબ્દો વિના શીખવે છે... એની આંખોમાં વિજ્ઞાન આત્માને મળે છે, ઉત્ક્રાંતિ અનંતને મળે છે, જંગલ અસીમને મળે છે...

ઘુવડ પૂજા નથી માંગતું — માત્ર જાગૃતિ માંગે છે... જે રાત્રિને ભય વિના સાંભળી શકે છે, એમના માટે એ સંદેશવાહક બને છે, એક શાશ્વત સત્ય whisper કરે છે:

**સાચો પ્રકાશ ત્યારે જ મળે છે જ્યારે તમે અંધારામાં જોવાનું શીખો છો...**

---

*- પરાગ રતનપરા*

આત્મચિંતનધર્મઆધ્યાત્મિકતાચીન
← પહેલો લેખ- Experimental language use# અક્ષરધામ: એક આધ્યાત્મિક પ્રવાહઆગલો લેખ →ગુજરાતી ટાઇટલ: "જીંદગી પરફેક્ટ ઘંટાકાર વળાંક કેમ નથી