સમય અને અસ્તિત્વનું કાવ્ય

અહીં કંઈ નથી, છતાં બધું જ હાજર, અભાવો ય ભરપૂર ભરે છે, (પરંતુ.) કોઈ એક ટપકું, કોઈ એક ટપકું, સમંદર થઈને વિસ્તરે છે, (પરંતુ.)
હું શોધું છું તને ને તું મારામાં, અરીસો અરીસાને જુએ છે, (પરંતુ.) બધા ચહેરા ખરી પડે છે આખર, કોઈ ચહેરાવિહોણો ફરે છે, (પરંતુ.)
ન આવ્યો હતો, ન જઈશ ક્યાંય હું તો, છતાં કોણ આ યાત્રા કરે છે, (પરંતુ.) સમયની નદી સૂકી છે સાવ ભીતર, છતાં કોણ ડૂબે, કોણ તરે છે, (પરંતુ.)
ખુલી આંખથી અંધારું દેખાય સઘળું, મીંચેલી આંખે પ્રકાશ ઝરે છે, (પરંતુ.) જે સંભળાય તે અવાજ નથી કોઈ, જે ન સંભળાય તે સ્વરે છે, (પરંતુ.)
હથેળીમાં રેખા નથી ભાગ્યની કોઈ, છતાં કોણ ભૂંસે, કોણ કરે છે, (પરંતુ.) બધા પ્રશ્ન ખોટા, જવાબો ય ખોટા, સવાલો વિનાનું કશું ઠરે છે, (પરંતુ.) સ્મૃતિઓ તૂટે ને ફરી જોડાઈ જાય, વિસ્મૃતિ ય ક્યાં વિખરે છે, (પરંતુ.) હાજરી તો માત્ર ભ્રમ છે ક્ષણભરનો, ગેરહાજરી સદા ઠરે છે, (પરંતુ.)
કોઈ સ્વપ્ન જાગીને જુએ આંખ મીંચી, કોઈ સત્ય ઊંઘમાં ફરે છે, (પરંતુ.) નદી પ્રેમની વહે છે ખોવાઈ ખોવાઈ, છતાં કાંઠે આવી ઠરે છે, (પરંતુ.)
હું અને તું વચ્ચે અંતર કેટલું છે, અરીસો જ બંનેને ભરે છે, (પરંતુ.) કોઈ મંઝિલો તો બહાનાં છે ચાલવાનાં, મુસાફર સદા ભટકે છે, (પરંતુ.)
અહીં આવવાનું નથી, જાવાનું ક્યાંય, છતાં કોણ આવે ને સરે છે, (પરંતુ.) 'પરાગ'ના શબ્દો ઊડે ફૂલ જેવા, કોઈ ના પકડે, ખરે છે, (પરંતુ.)
— પરાગ રતનપરા
Rewrite and give the nice title