શરમ

સરસ. 'શરમ' વિષય પર મારી મૌલિક ગુજરાતી કવિતા પ્રસ્તુત છે — રમેશ પારેખની શૈલીની નકલ નહીં, પણ મારી પોતાની અભિવ્યક્તિ:

**શરમ**

શરમ એક એવી ચાદર છે
જે ઓઢીએ તો ટાઢ લાગે,
ઉતારીએ તો આખું ગામ જોઈ રહે.

નાનપણમાં મા કહેતી —
"બેટા, શરમ રાખજે,"
હું સમજ્યો: શરમ એટલે
હોઠ પર મૂકેલી આંગળી,
આંખ નીચે ઢાળેલી પાંપણ,
ને છાતીમાં ધબકતું કંઈક
જે બોલવા માંગે છે, પણ બોલતું નથી.

મોટો થયો ત્યારે જોયું —
શરમ તો બે જાતની હોય:
એક જે આપણને માણસ રાખે,
બીજી જે આપણને ચૂપ રાખે.

પહેલી શરમ ખોવાઈ જાય ત્યારે
માણસ હેવાન બને,
બીજી શરમ સચવાઈ રહે ત્યારે
અન્યાય અમર બને.

હવે હું પૂછું છું મને —
કઈ શરમ ઓઢું? કઈ ઉતારું?
ને અરીસો ચૂપ રહે છે,
જાણે એનેય શરમ આવતી હોય
મને જવાબ આપતાં.

—